Fragmentacja duszy — Pat Holloran

Opis

Pat Holloran opisuje fragmentację duszy przede wszystkim na podstawie własnych doświadczeń duchowych, które następnie zestawia z fragmentami Pisma. W „Fundamentach nadprzyrodzonego życia” przedstawia wizję, w której odkrył część własnej duszy uwięzioną w miejscu nazwanym przez anioła „cieniem śmierci i grobu”. To doświadczenie stało się dla niego punktem wyjścia do nauczania o fragmentacji i przywracaniu duszy.

Holloran relacjonuje, że znalazł się w ciemnej dolinie otoczonej górami. Na ich zboczach znajdowały się liczne jaskinie strzeżone przez demonicznych strażników. Według otrzymanego przez niego wyjaśnienia w jaskiniach były przetrzymywane rozczłonkowane części dusz ludzi. Dowiedział się również, że część jego własnej duszy pozostawała w jednym z tych miejsc od długiego czasu.

Po dotarciu do wskazanej jaskini zobaczył w niej postać, którą rozpoznał jako część samego siebie. Opisuje ją jako swoją duszę — swoje uczucia, osobowość i to, co składało się na niego jako osobę. Była przykuta do ściany, a na kajdanach znajdowały się słowa „wina i wstyd”.

Między Holloranem a uwięzioną częścią duszy znajdował się mur. Po usunięciu pokrywającego go brudu odkrył, że został zbudowany ze złotych cegieł. Po uwolnieniu duszy dowiedział się, że złoto przedstawiało dziedzictwo i błogosławieństwo skradzione jego rodzinie na przestrzeni pokoleń.

Holloran wyniósł uwolnioną część duszy z jaskini. Opisuje, że podczas schodzenia z góry z każdym krokiem coraz bardziej łączyła się ona z nim. W tym czasie ogłaszał, kim są dla niego Bóg Ojciec, Jezus Chrystus i Duch Święty. Gdy dotarł do doliny, według jego relacji on i odzyskana część duszy ponownie stanowili jedno.

Po tym doświadczeniu zaczął szukać w Piśmie tekstów odpowiadających temu, co zobaczył. Szczególne znaczenie nadaje Ps 23,3 — „przywraca mi moją duszę”, Ps 142,8 — „wyprowadź z zamknięcia mą duszę”, oraz tekstom mówiącym o ciemności, cieniu śmierci, więźniach, połamanych kajdanach i wyprowadzeniu na wolność.

Holloran zaczął następnie pytać, dlaczego jego własna dusza znalazła się w takim miejscu. Podkreśla, że w jego przypadku nie przypisał tego przekleństwu pokoleniowemu ani nieprawości przodków. Według jego relacji Duch Święty wskazał mu jego własny bunt.

Opisuje okres, w którym nie chciał przyjąć powołania proroczego, mimo że inni przywódcy zwracali mu na nie uwagę. Kiedy wraz z żoną otrzymał przekonanie, że powinien opuścić dotychczasową denominację i wejść w inną służbę, pozostał w niej ze względu na swoje wcześniejsze związanie z tym środowiskiem. Po latach uznał te decyzje za nieposłuszeństwo wobec prowadzenia Boga.

Z tym doświadczeniem łączy również temat tożsamości. Holloran pisze, że jego tożsamość nie powinna być budowana na tym, kim sam chce być ani jak sam siebie określa. Odwołując się do Kol 1,27, umieszcza ją w „Chrystusie w nas, nadziei chwały”. W jego własnej historii fałszywe rozumienie tożsamości i trwanie przy własnym wyborze było związane z nieposłuszeństwem wobec kierunku, który — jak wierzył — wskazywał mu Bóg.

Holloran nie ogranicza jednak fragmentacji wyłącznie do buntu. W dalszych doświadczeniach opisuje inne duchowe miejsca, do których według jego nauczania mogą trafiać części duszy.

Jednym z nich jest „Ziemia Zapomnienia”, którą łączy z Ps 88. Opisuje przypadek mężczyzny, który mówił, że ludzie nieustannie go pomijają, nie pamiętają jego imienia i zachowują się tak, jakby nie istniał. Podczas modlitwy Holloran zobaczył w wizji labirynt oraz szkatułki związane łańcuchami. Rozpoznał obecność ducha odrzucenia, a łańcuchy określił jako „brak wartości”, „potępienie” i „winę”.

Po nakazaniu, aby obce głosy ucichły, oraz ogłoszeniu nad uwięzionymi częściami wartości wynikającej z dzieła Jezusa Chrystusa, łańcuchy zostały w jego wizji zerwane. Następnie nakazał duchowi odrzucenia i współdziałającym z nim demonom odejść. Holloran opisuje, że uczucia człowieka, o którego się modlił, ponownie połączyły się z jego sercem.

Na podstawie tego doświadczenia Holloran określił Ziemię Zapomnienia jako miejsce, gdzie według niego mogą być przetrzymywani ludzie, którzy doświadczyli traumatycznych przeżyć emocjonalnych w relacjach, szczególnie w dzieciństwie.

Drugim opisanym przez niego miejscem jest „Kraina Szakali”, którą wiąże z Ps 44. Holloran przedstawia ją jako miejsce, w którym przeznaczenie człowieka jest atakowane i „podgryzane”. Uczy, że pewna część duszy zna polecenia dotyczące przeznaczenia człowieka i ma poddać się jego duchowemu człowiekowi, aby mogło zostać wypełnione to, co Bóg dla niego przeznaczył.

Według Hollorana trauma emocjonalna, fizyczna lub psychiczna może doprowadzić część duszy właśnie do tego miejsca. Wprost wymienia molestowanie i kazirodztwo jako wydarzenia mogące otworzyć drzwi do Krainy Szakali i wprowadzić tam duszę człowieka.

W posłudze dotyczącej tego miejsca Holloran prosi Boga o wydanie rozkazów anielskim wojownikom, aby weszli do Krainy Szakali, związali duchowe siły ścigające duszę i zabrali uwięzioną część do miejsca odświeżenia. Następnie modli się o zamknięcie i zapieczętowanie przez Ducha Świętego drzwi prowadzących do tego miejsca.

Holloran przedstawia więc kilka różnych dróg prowadzących do fragmentacji lub niewoli części duszy. W swoim własnym przypadku wskazuje bunt i nieposłuszeństwo. W Ziemi Zapomnienia opisuje skutki traumatycznych doświadczeń emocjonalnych i odrzucenia, szczególnie z dzieciństwa. Z Krainą Szakali łączy traumę emocjonalną, fizyczną i psychiczną, w tym molestowanie i kazirodztwo.

Duchowa odpowiedź również zależy u niego od tego, co doprowadziło do niewoli. Przy własnym buntowniczym nieposłuszeństwie prowadzi do szczerego uznania buntu, odrzucenia fałszywej tożsamości i poddania jej Chrystusowi. Przy Ziemi Zapomnienia występuje złamanie działania odrzucenia, potępienia, winy i poczucia bezwartościowości. Przy Krainie Szakali modlitwa dotyczy uwolnienia uwięzionej części oraz zamknięcia wejścia do tego miejsca.

W modlitwie zamieszczonej w swoim nauczaniu Holloran prosi Jezusa, aby ujawnił, gdzie znajduje się uwięziona część duszy, usunął demonicznych strażników, zerwał kajdany i ponownie poskładał fragmenty duszy. Następnie wymienia bunt, nieboży gniew, samolubną ambicję, autopromocję, fałszywą tożsamość i obłudę jako rzeczy, które mają zostać poddane pod stopy Jezusa Chrystusa.

Centralnym obrazem całego nauczania Hollorana jest przywrócenie. Fragment duszy nie zostaje odrzucony ani wyrzucony jak demon. Ma zostać uwolniony z niewoli i ponownie połączony z człowiekiem. Duchy trzymające go w niewoli mają natomiast odejść i zostać poddane pod autorytet Jezusa Chrystusa.

Holloran łączy to przywrócenie również z odzyskaniem tego, co należy do Bożego przeznaczenia i dziedzictwa człowieka. W jego własnej wizji droga wyprowadzająca uwolnioną duszę z doliny prowadziła ku światłu, o którym wiedział, że prowadzi do Jezusa Chrystusa. To właśnie w Chrystusie umieszcza on ostatecznie tożsamość, uwolnienie i przywrócenie duszy.

Źródła

Pat Holloran — Fundamenty nadprzyrodzonego życia, Wydawnictwo Dawida

Pat Holloran — Defragmentacja duszy, część 1

Pat Holloran — Defragmentacja duszy, część 2

Biblia: Hi 38,17–19; Ps 23,3–4; Ps 30,4; Ps 44,20; Ps 88,12–13; Ps 107,10.13–14; Ps 139,13–17; Ps 142,8; Iz 9,1; Iz 45,2–3; Iz 49,8–9; Iz 61,1–3; Łk 4,17–19; Kol 1,27