Channeling

Opis

Channeling polega na świadomym otwieraniu się na przekazy przypisywane duchom, zmarłym lub innym bytom, określanym często jako „przewodnicy”. Osoba praktykująca przekazuje otrzymywane treści ustnie lub pisemnie, pozostając świadoma albo wchodząc w trans.
Pismo Święte zakazuje wywoływania duchów i szukania u nich wiedzy czy prowadzenia. Łagodny ton przekazów, obietnice miłości oraz odwołania do „światła” lub „wyższej świadomości” nie zmieniają charakteru tej praktyki i nie świadczą o jej duchowym bezpieczeństwie.

Objawy / sygnały

Niepokojącym sygnałem jest narastająca zależność od kolejnych „przekazów” przy podejmowaniu decyzji. Niektóre osoby opisują również poczucie towarzyszącej im „obecności”, trudność w odróżnianiu własnych myśli od treści uznawanych za otrzymane z zewnątrz, a także silny opór wobec modlitwy chrześcijańskiej lub imienia Jezusa.

Możliwe korzenie / przyczyny

Zaangażowanie w channeling może wiązać się z udziałem w seansach z medium, przywoływaniem „przewodników” lub próbami pisma automatycznego. Nie chodzi wyłącznie o samodzielne praktykowanie, lecz także o przyjmowanie przekazów innych osób jako duchowego autorytetu.

Pomoc / co dalej

Zakończ praktykę i przestań szukać prowadzenia w kanałowanych przekazach. Wyznaj Bogu swoje zaangażowanie, wyrzeknij się tej praktyki i zwróć się do Jezusa Chrystusa jako jedynego Pana i Pośrednika. Dalszym krokiem może być rozmowa z osobą posługującą oraz modlitwa o uwolnienie.

„Nie zwracajcie się do wywoływaczy duchów ani do wróżbitów. Nie szukajcie u nich pouczenia, aby nie splugawić się przez nich.”
Kpł 19,31