Hammondowie — więzi duszy

Opis

Frank Hammond używa określenia „więzi duszy” wobec związania powstającego pomiędzy ludźmi. Pisze, że zanim zaczął używać tego terminu, razem z Idą Mae określali takie niewłaściwe związania jako „unholy alliances” — bezbożne przymierza — albo „perverse relationships” — wypaczone relacje. W służbie uwolnienia spotykali się z nimi regularnie i traktowali ich moc nad życiem człowieka jako coś, co powinno zostać złamane.

Hammond wyraźnie rozróżnia więzi dobre od demonicznych. Do więzi ustanowionych przez Boga zalicza małżeństwo, przyjaźń, więź rodziców z dziećmi oraz więzi pomiędzy chrześcijanami jako członkami Ciała Chrystusa. Dobre więzi są według niego oparte na miłości. Małżonkowie zostają połączeni jako „jedno ciało”, przyjaźń może tworzyć głęboką więź między ludźmi, dziecko powinno być związane z rodzicami przez miłość, a wierzący są „spojeni” ze sobą w Ciele Chrystusa.

Demoniczne więzi Hammond opisuje jako wypaczenie tego, co dobre i święte. W jego ujęciu powstają wtedy, gdy człowiek przekracza ustanowione przez Boga granice relacji. Uczy, że takie niewłaściwe związanie może stać się drogą działania duchów nieczystych.

Szczególne miejsce zajmują więzi powstające przez nierząd i cudzołóstwo. Hammond odwołuje się do 1 Kor 6,16: „dwoje będzie jednym ciałem”. Według niego współżycie seksualne poza małżeństwem tworzy związanie, które nie należy do Bożego porządku. Pisze również, że namiętne formy seksualnej bliskości poza małżeństwem mogą tworzyć niewłaściwe więzi i otwierać drogę duchom nieczystym.

Hammond wymienia także więzi ze złymi towarzyszami. Odwołując się do 1 Kor 15,33 oraz Prz 22,24–25, podkreśla, że człowiek pozostający w bliskim związku ze złym towarzystwem może zostać wciągnięty w jego drogi. Dlatego ostrzega przed więziami, które łączą człowieka z ludźmi prowadzącymi go w grzech i nieprawość.

Osobno omawia wypaczone więzi rodzinne. Więź rodzica z dzieckiem jest według niego dobra i potrzebna, ale wraz z dojrzewaniem dziecka powinna ulec zmianie. Jeśli rodzic nadal wiąże dorosłego syna lub córkę przez kontrolę i zaborczość, to, co wcześniej było dobre, zostaje wypaczone. Hammond odnosi to do biblijnego nakazu, aby człowiek opuścił ojca i matkę i połączył się ze współmałżonkiem.

Wśród niewłaściwych więzi wymienia również związanie ze zmarłymi. Odwołując się do biblijnych okresów żałoby, naucza, że przychodzi moment zakończenia żałoby i puszczenia zmarłej osoby. Nie przedstawia przedłużającego się związania ze zmarłym jako więzi, którą należy podtrzymywać.

Hammond bardzo mocno opisuje również niewłaściwe więzi w Kościele. Pisze o klikach i grupach powodujących podziały, ale szczególnie ostrzega przed sytuacją, w której pastor lub inny przywódca wiąże ludzi ze sobą zamiast z Chrystusem. Według niego celem przywództwa jest prowadzenie człowieka do Chrystusa. Gdy lojalność zostaje związana z człowiekiem ponad Chrystusem, powstaje niewłaściwa duchowa więź, a Hammond wskazuje, że z takich mechanizmów mogą rozwijać się również struktury kultowe.

Osobną kategorię stanowią więzi powstające przez okultyzm i bałwochwalstwo. Hammond nazywa udział w praktykach okultystycznych duchowym cudzołóstwem. Uczy, że człowiek szukający zakazanej wiedzy, prowadzenia lub mocy poprzez wróżbiarstwo, astrologię, mediumizm, Ouija, hipnozę i inne praktyki okultystyczne „przyłącza się” do źródła, z którego korzysta. Odwołuje się przy tym między innymi do Ps 106,28, Oz 4,17 oraz 1 Kor 10,14–22.

Według Hammonda przez niewłaściwą więź może powstać duchowy kanał oddziaływania. Uczy, że gdy Boże granice relacji zostają przekroczone, związanie cielesne może stać się związaniem demonicznym i umożliwiać działanie podobnych duchów pomiędzy związanymi osobami.

Przy zrywaniu demonicznych więzi Hammond zaczyna od pokuty przed Bogiem. Człowiek ma prosić Boga o przebaczenie każdej rozpoznanej niewłaściwej więzi, wyznać, że szatan nie ma już wobec niego prawa wynikającego z tej więzi, a następnie ogłosić jej zniszczenie w imieniu Jezusa Chrystusa.

Hammond podkreśla, aby robić to konkretnie. Przy więziach powstałych przez relacje seksualne poza małżeństwem poleca wymienić każdą osobę z imienia i słownie wyrzec się więzi z nią. Każe również rozpoznać niewłaściwe więzi rodzinne, więzi z przywódcami lub osobami w Kościele oraz więzi powstałe przez kontakty okultystyczne. Następnie poleca w imieniu Jezusa nakazać odejście wszystkim demonom związanym z tymi wypaczonymi więziami.

W nauczaniu Hammonda celem nie jest samo nazwanie więzi, lecz jej rzeczywiste złamanie tam, gdzie została zbudowana na grzechu, pożądliwości, bałwochwalstwie albo innym przekroczeniu Bożego porządku.

Źródła

Frank Hammond — Soul Ties, Impact Christian Books, 1988; wydania poprawione 1995 i 2011

Frank Hammond — Soul Ties: Righteous Soul Ties & Demonically-Inspired Soul Ties, Expanded Edition

Biblia: Rdz 2,24; 1 Sm 18,1; Prz 22,24–25; Ps 106,28; Oz 4,17; 1 Kor 6,16–17; 1 Kor 10,14–22; 1 Kor 12,24–25; 1 Kor 15,33; Ef 4,16; Ef 5,31