Służba ukryta w Chrystusie

„Wasze życie jest ukryte” — Kol 3,3.

Niektórzy chrześcijanie zajmują więcej miejsca, niż przystoi. Sami potrafią powiedzieć, i inni też wiedzą, ile dusz przyprowadzają do Chrystusa. Ich praca zdaje się przybierać trwały kształt i stawać pomnikiem ich samych.

Inni tak całkowicie łączą swoją służbę z pracą pozostałych, że trudno już dostrzec ich własny udział. A jednak właśnie taka służba najbardziej przypomina Chrystusa. Sam Mistrz nie ukazuje się w dziele Kościoła inaczej niż jako jego ukryte Życie i wywyższona Głowa. Nawet Duch Święty pozostaje niewidoczny w naczyniach, którymi się posługuje.

Pień winorośli nie wydaje gron, a nawet soku nie widać w jego nieustannym przepływie. To małe gałązki niosą wszystkie kiście i zdają się otrzymywać całą chwałę winobrania.

Im bardziej zbliżamy się do Chrystusa, tym chętniej godzimy się pozostać niewidoczni za owocami naszej pracy i pozwalamy innym zajmować bardziej widoczne miejsce. Z radością i gotowością składamy swoje świadectwo, podtrzymując ich ręce przez cichą służbę miłości i modlitwy.

Panie, pozwól mi być jak zasłonięte serafiny przed tronem. Zakrywają twarze i stopy, ukrywają siebie i swoją służbę, a zarazem lecą, by być Ci posłuszne.