Cierpliwość pełna radości
A.B. Simpson
„Umocnieni wszelką mocą ku wszelkiej cierpliwości” — Kol 1,11.
Apostoł modli się za Kolosan, aby byli „umocnieni wszelką mocą, według Jego chwalebnej potęgi, ku wszelkiej cierpliwości i wytrwałości z radością”. Czym innym jest znosić doświadczenia, pokazując napięcie w każdym mięśniu twarzy i jakby mówiąc każdą zmarszczką: „Dlaczego nikt mi nie współczuje?”. Czym innym zaś jest znosić krzyż, „nie zważając na hańbę”, ze względu na radość, która jest przed nami.
W ogrodzie Pana są drzewa, które „nie odczują, gdy przyjdzie upał”, nie zatroszczą się w roku suszy i nie przestaną wydawać owocu. Zwróćmy twarze ku wschodowi słońca, a z nadchodzących chmur twórzmy tęcze.
Niedługo już będziemy mieć tę wspaniałą sposobność, by radować się w ucisku i uczyć cierpliwości. W niebie nic nie będzie nas uczyć wytrwałego znoszenia cierpień. Jeśli nie nauczymy się tego tutaj, na zawsze zabraknie nam najjaśniejszej korony. Będziemy pragnęli choć na chwilę wrócić do tych właśnie okoliczności, których teraz tak usilnie próbujemy się pozbyć.