Uświęcenie to więź z Chrystusem

„Jezus, który stał się dla nas od Boga mądrością, sprawiedliwością, uświęceniem i odkupieniem” — 1 Kor 1,30.

Coraz wyraźniej widzimy, jak wielkie znaczenie ma właściwe rozumienie uświęcenia: nie jako samego błogosławieństwa, lecz jako osobistej jedności z żywym Zbawicielem i mieszkającym w nas Duchem Świętym. Tysiące ludzi osiadają na mieliźnie po rozpoczęciu wielkiej podróży ku świętości.

Doświadczają niepowodzeń i upadków. Dziwią się i nie wiedzą, co myśleć. Dochodzą do wniosku, że musieli pomylić się co do swojego doświadczenia. Podejmują więc nową próbę i znowu upadają. W końcu, wyczerpani kolejnymi próbami, uznają to doświadczenie za złudzenie albo przynajmniej za coś, co nigdy nie było przeznaczone dla nich. Wracają do dawnych dróg, a ich stan końcowy staje się gorszy od początkowego.

Aby zaspokoić głęboki głód i doświadczyć trwałego Bożego działania, ludzie potrzebują dziś poznać nie uświęcenie jako stan, lecz Chrystusa jako żywą Osobę, która czeka, by wejść do serca gotowego Go przyjąć.