Czego miłość nie czyni

„Miłość nie postępuje niestosownie” — 1 Kor 13,5.

W stroju hinduskiej kobiety jej wdzięczna szata trzyma się na jednym węźle. Długi pas tkaniny owija się wokół ciała tak, by układał się w piękne fałdy niczym uszyte ubranie. Koniec mocuje się małym węzłem i całość utrzymuje się dzięki temu jednemu wiązaniu. Gdyby się rozwiązało, szata by opadła.

Podobnie w życiu duchowym nasze nawyki kształtowane przez łaskę można porównać do szat. Szata miłości, która tak pięknie zdobi dziecko Boże, również trzyma się dzięki drobnym wiązaniom — słowom „nie”. W języku angielskim „węzły” i „nie” brzmią tak samo.

Jeśli uważnie przeczytasz trzynasty rozdział Pierwszego Listu do Koryntian, zauważysz, że większość cech miłości opisano przez to, czego ona nie robi. „Miłość nie zazdrości, nie przechwala się, nie unosi się pychą, nie zachowuje się grubiańsko, nie szuka swego, nie daje się rozdrażnić, nie obmyśla zła”.

Tych „nie” wystarczy, by utrzymać naszą duchową szatę na miejscu. Wyjaśniają też, dlaczego tak wielu ponosi porażkę i chodzi nago albo w podartej szacie, a inni widzą ich wstyd. Zadbajmy o te małe „nie”.