Duch użalania się nad sobą

Opis

Derek Prince mówi o użalaniu się nad sobą bardzo bezpośrednio i zalicza je do demonicznych wpływów działających w sferze emocji i postaw. W swoim świadectwie z pierwszych doświadczeń posługi uwolnienia stwierdza wprost: „Self-pity is a demon” — „użalanie się nad sobą jest demonem”.

Prince pokazuje również ciąg rozwijający się z odrzucenia:

odrzucenie → samotność → przygnębienie / poczucie nieszczęścia → użalanie się nad sobą → depresja → rozpacz i beznadzieja → pragnienie śmierci lub samobójstwo.

Rzeczywista krzywda może więc stać na początku całego procesu. Problem pojawia się wtedy, gdy człowiek zaczyna coraz bardziej skupiać się na tym, co mu zrobiono, i buduje wokół tego sposób patrzenia na siebie, innych ludzi i własną przyszłość.

Prince nazywa użalanie się nad sobą oraz urazę „strażnikami” — duchami, które „trzymają drzwi otwarte” dla kolejnych problemów. Dlatego samo zajęcie się dalszymi skutkami może nie przynieść trwałej wolności, jeżeli człowiek nadal pielęgnuje urazę i użalanie się nad sobą.

Frank i Ida Mae Hammond umieszczają użalanie się nad sobą w grupie ODRZUCENIE, obok lęku przed odrzuceniem, samoodrzucenia, niepewności, poczucia niższości, samotności i innych powiązanych postaw. W ich klasyfikacji pojawia się ono również w grupie OBŻARSTWO jako jeden z czynników współdziałających z kompulsywnym jedzeniem.

Uznanie rzeczywistej krzywdy nie jest użalaniem się nad sobą. Człowiek może nazwać zło, przeżyć ból i szukać uzdrowienia. Użalanie się zaczyna dominować wtedy, gdy krzywda stale staje się centrum myślenia: „nikt mnie nie rozumie”, „wszyscy mają łatwiej”, „zawsze mnie to spotyka”, „niczego nie mogę zmienić”.

Taka postawa może prowadzić do bierności, izolacji, narastającej urazy i coraz większego przekonania, że odpowiedzialność za obecne życie zawsze znajduje się po stronie innych ludzi.

W posłudze ważne jest najpierw uznanie rzeczywistej rany i odrzucenia. Następnie, jeżeli człowiek zaczął pielęgnować użalanie się nad sobą i urazę, może z tego pokutować, przebaczyć osobom, które go skrzywdziły, oraz zrezygnować z budowania własnej tożsamości wokół doznanej krzywdy.

Jeżeli zostaje rozeznany duch użalania się nad sobą, można wyrzec się go wraz z urazą, odrzuceniem i innymi powiązanymi wpływami oraz nakazać im odejście w imieniu Jezusa Chrystusa.

Dalsza droga prowadzi ku przyjęciu Bożej prawdy o sobie, odpowiedzialności za obecne decyzje, wdzięczności i nadziei zamiast ciągłego życia tym, co wydarzyło się w przeszłości.

Źródła

Derek Prince — How I Came To Grips With Demons — „Self-pity is a demon”.

Derek Prince — From Rejection to Acceptance; Results of Rejection — ciąg: odrzucenie → samotność → przygnębienie / nieszczęście → użalanie się nad sobą → depresja → rozpacz / beznadzieja → śmierć lub samobójstwo.

Derek Prince — Four More Keys; The Ruthless Cross — użalanie się nad sobą i uraza jako „strażnicy”, którzy mogą utrzymywać otwarte drzwi dla kolejnych wpływów.

Frank i Ida Mae Hammond — Pigs in the Parlor — użalanie się nad sobą w grupie ODRZUCENIE oraz w grupie OBŻARSTWO.