Synkretyzm religijny

Opis

Synkretyzm religijny oznacza łączenie wiary w Jezusa Chrystusa z praktykami, wierzeniami lub źródłami duchowego prowadzenia pochodzącymi z innych systemów religijnych i duchowych.

Problemem nie jest poznawanie innych kultur ani samo zetknięcie się z ich symbolami. Problem zaczyna się wtedy, gdy człowiek wyznaje Chrystusa, a jednocześnie szuka ochrony, prowadzenia, uzdrowienia lub duchowej pomocy w innym źródle.

Paweł mówi:

„Nie możecie pić kielicha Pańskiego i kielicha demonów; nie możecie zasiadać przy stole Pańskim i przy stole demonów.”
1 Kor 10,21

W kontekście tego fragmentu ostrzega przed uczestnictwem w kulcie bałwochwalczym i pokazuje, że chrześcijańskiego oddania Bogu nie należy łączyć z innymi formami kultu.

Podobną zasadę znajdujemy w 2 Kor 6: „Jakaż jest wspólnota światła z ciemnością? [...] Jaka zgoda między świątynią Boga a bożkami?” Biblijny kierunek prowadzi więc do wyłącznego oddania Bogu, a nie do łączenia różnych systemów duchowych.

Współcześnie synkretyzm może wyglądać na przykład tak: człowiek modli się do Jezusa, ale jednocześnie korzysta z tarota, horoskopów, wahadełka, reiki, channelingu, rytuałów energetycznych albo duchowych przewodników. Może również używać amuletu lub talizmanu dlatego, że przypisuje mu funkcję ochronną.

W takim przypadku pojawia się podzielona duchowa ufność. Człowiek deklaruje zaufanie Bogu, lecz jednocześnie pozostawia sobie inne źródło prowadzenia, zabezpieczenia lub kontroli.

Synkretyzm może rozwijać się z różnych powodów: poszukiwania uzdrowienia, ochrony, odpowiedzi, wpływu rodziny i kultury, wcześniejszego zaangażowania w New Age albo przekonania, że różne systemy duchowe można ze sobą łączyć.

Z czasem może to prowadzić do zamieszania w rozeznaniu i coraz większej zależności od rytuałów, wróżb, „energii”, przedmiotów ochronnych albo ludzi przypisujących sobie szczególny dostęp do duchowej wiedzy.

Nie rozstrzyga sam przedmiot. Istotne jest to, jaką funkcję człowiek mu nadał i w czym rzeczywiście uczestniczył. Symbol noszony jako ozdoba nie jest tym samym co świadome używanie talizmanu jako źródła ochrony.

Jeżeli miały miejsce praktyki okultystyczne, wróżbiarskie, inicjacje, channeling albo inne świadome szukanie duchowej pomocy poza Bogiem, należy nazwać je konkretnie.

Droga do uporządkowania obejmuje wyznanie przed Bogiem własnego udziału, wyrzeczenie się tych praktyk, zerwanie związanych z nimi ślubów, inicjacji lub zobowiązań oraz usunięcie z życia rzeczy nadal służących takim praktykom.

Jeżeli podczas rozeznania zostaną rozpoznane duchowe wpływy związane z wcześniejszym zaangażowaniem, można objąć je modlitwą o uwolnienie i nakazać im odejście w imieniu Jezusa Chrystusa.

Najważniejsza pozostaje jasna decyzja dotycząca źródła duchowego życia: nie Chrystus połączony z innymi praktykami i systemami, lecz zwrócenie modlitwy, ufności i prowadzenia ku Bogu przez Jezusa Chrystusa.

Źródła

1 Kor 10,14–22 — zakaz łączenia udziału w Chrystusie z kultem bałwochwalczym.

2 Kor 6,14–18 — brak wspólnoty między światłem i ciemnością oraz między świątynią Boga i bożkami.

Pwt 18,10–12 — wróżbiarstwo, czary, zaklinanie, mediumizm i inne zakazane praktyki.

Dz 19,18–19 — osoby przychodzące do Chrystusa porzucają wcześniejsze praktyki magiczne.