Duchowe zwiedzenie

Opis

Biblia wielokrotnie ostrzega przed duchowym zwiedzeniem. 1 J 4,1 mówi:

„Umiłowani, nie każdemu duchowi wierzcie, lecz badajcie duchy, czy są z Boga.”

Paweł ostrzega również, że niektórzy odstąpią od wiary, „skłaniając się ku duchom zwodniczym i ku naukom demonów”. Jezus natomiast wielokrotnie przestrzega przed fałszywymi prorokami, fałszywymi znakami i zwiedzeniem. Zwiedzenie jest więc nie tylko błędem intelektualnym — Biblia pokazuje, że może mieć również rzeczywiste źródło duchowe.

Derek Prince uważa zwiedzenie za jedno z najpoważniejszych zagrożeń duchowych. Podkreśla, że coś nie staje się prawdziwe tylko dlatego, że jest nadprzyrodzone. Fałszywi prorocy również mogą przedstawiać znaki, objawienia i duchowe doświadczenia. Dlatego każde przesłanie, proroctwo i manifestację należy poddawać próbie prawdy Słowa Bożego.

Prince wskazuje kilka postaw szczególnie otwierających człowieka na zwiedzenie: poleganie przede wszystkim na własnych odczuciach i wrażeniach, bezkrytyczne podporządkowanie się ludzkiemu przywódcy, uznawanie nadprzyrodzonych znaków za automatyczne potwierdzenie prawdy oraz brak znajomości Pisma.

Dlatego zdanie: „czułem, że to było od Boga” nie jest jeszcze wystarczającym rozeznaniem. Podobnie nie wystarczy, że ktoś dokładnie przewiduje wydarzenia, zna rzeczy, których naturalnie nie powinien wiedzieć, albo działa w sposób robiący wielkie wrażenie. Pytanie brzmi: z jakiego ducha pochodzi to działanie i czy prowadzi ono do prawdy, Jezusa Chrystusa i posłuszeństwa Bogu?

Frank i Ida Mae Hammond mówią o duchach zwodniczych oraz błędzie religijnym. Łączą zwiedzenie między innymi z fałszywą doktryną, praktykami okultystycznymi i poszukiwaniem duchowej wiedzy lub prowadzenia poza Bogiem. Opisują również przypadki, w których silny duch zwodniczy może sprawić, że człowiek staje się przekonany o własnym rozeznaniu i jednocześnie nie jest zdolny przyjąć korekty.

Szczególnie niebezpieczne jest połączenie zwiedzenia z duchową pychą. Człowiek zaczyna uważać, że posiada wyjątkowe objawienie, którego inni nie rozumieją, że jego głosu lub doświadczeń nie wolno kwestionować albo że wszelka korekta pochodzi od ludzi „mniej duchowych”.

John Paul Jackson, którego służba była mocno związana z proroctwem, snami i objawieniem, kładł jednocześnie duży nacisk na ich sprawdzanie. W zasadach opracowanych przez niego dla służby proroczej Biblia zostaje nazwana absolutnym standardem oceny każdego objawienia. Jackson podkreślał, że osobiste doświadczenie duchowe nie może zostać postawione ponad Pismem, a proroctwo powinno być poddawane ocenie innych.

W tych samych zasadach znajduje się również ostrzeżenie przed używaniem proroctwa do kontrolowania i manipulowania życiem innych ludzi. Odbiorca powinien otrzymać przestrzeń do modlitwy, sprawdzenia słowa i rozeznania go zamiast przyjmowania go wyłącznie dlatego, że ktoś powiedział: „Bóg mi powiedział”.

Zwiedzenie może więc pojawić się tam, gdzie prywatne objawienie otrzymuje większy autorytet niż Pismo, człowiek przestaje przyjmować korektę, nadprzyrodzone doświadczenia stają się ważniejsze od prawdy albo jeden przywódca zaczyna decydować za innych, powołując się na szczególne prowadzenie Boga.

Może również wejść przez okultyzm, New Age, wróżbiarstwo, channeling i inne próby zdobywania nadprzyrodzonej wiedzy poza Bogiem. Człowiek może otrzymywać prawdziwie nadnaturalne informacje, ale samo nadprzyrodzone źródło nie oznacza jeszcze Ducha Świętego.

Rozeznanie nie polega na odrzucaniu proroctwa, darów duchowych, snów czy objawień. Pismo mówi zarówno: „proroctw nie lekceważcie”, jak i: „wszystko badajcie, a co szlachetne — zachowujcie”. Duch Święty działa ponadnaturalnie, ale Jego działanie nie boi się prawdy ani sprawdzenia.

Jeżeli człowiek przyjął fałszywe nauczanie, okultystyczne objawienie lub prowadzenie pochodzące z innego ducha, powinien nazwać je, odrzucić i wyrzec się jego źródła. Jeżeli zostaje rozeznany duch zwiedzenia, można wyrzec się go oraz związanych z nim duchów błędu, fałszu i zamętu i nakazać im odejście w imieniu Jezusa Chrystusa.

Następnie trzeba ponownie oprzeć rozeznanie na Słowie Bożym, Duchu Świętym i gotowości do korekty. Prawdziwe prowadzenie Boga nie prowadzi człowieka do większej zależności od sekretnej wiedzy czy nieomylnego przywódcy, ale do większej prawdy, posłuszeństwa i poznania Jezusa Chrystusa.

„Umiłowani, nie każdemu duchowi wierzcie, lecz badajcie duchy, czy są z Boga.”
1 J 4,1

Źródła

1 J 4,1–6; 1 Tm 4,1; Mt 24,4–5.11.24; 1 Tes 5,19–21; 1 Kor 14,29 — duchy zwodnicze, fałszywi prorocy, badanie duchów i sprawdzanie proroctwa.

Derek Prince — The Danger of Deception; Protection from Deception; Testing the Spirits in the Last Days; How to Judge Prophecy — duchowe zwiedzenie, fałszywe proroctwa, znaki, subiektywne odczucia i konieczność sprawdzania wszystkiego przez Słowo Boże.

Frank i Ida Mae Hammond — Pigs in the Parlor — zwodnicze duchy, błąd religijny, fałszywa doktryna oraz duchowe źródła zwiedzenia.

John Paul Jackson / Streams Ministries — Biblical Principles Concerning Ethics and Protocols Relating to New Testament Prophetic Ministry — Pismo jako nadrzędny standard oceny objawienia, sprawdzanie proroctwa i odrzucenie manipulacji przez słowo prorocze.