Duch Absaloma

Opis

Absalom był synem Dawida. Jego historia pokazuje, jak uraza, ambicja i pragnienie wpływu mogą stopniowo prowadzić do podziału i otwartego buntu.

W 2 Sm 15 Absalom stawał przy drodze prowadzącej do bramy i zatrzymywał ludzi przychodzących do króla ze swoimi sprawami. Zapewniał ich, że mają słuszne roszczenia, a jednocześnie sugerował, że nie ma nikogo, kto właściwie ich wysłucha. Następnie przedstawiał siebie jako rozwiązanie: „Gdyby mnie ustanowiono sędzią w kraju...”.

Nie atakował Dawida od razu otwarcie. Najpierw zdobywał sympatię i zaufanie ludzi. Słuchał ich niezadowolenia, pochlebiał im i budował przekonanie, że pod jego przywództwem zostaliby potraktowani lepiej. Biblia podsumowuje ten proces słowami, że Absalom „kradł serca ludzi Izraela”.

Z czasem ukryta rywalizacja przerodziła się w jawny bunt. Absalom zgromadził wokół siebie stronników, ogłosił się królem i wystąpił przeciw własnemu ojcu. To, co zaczęło się od urazy i zdobywania lojalności ludzi, doprowadziło do zdrady, rozłamu i walki o władzę.

J. P. Timmons i Dave Williams używają określenia „duch Absaloma” w odniesieniu do podobnego działania: ukrytej ambicji, podważania przywódcy, zdobywania ludzi dla siebie i budowania własnego stronnictwa pod pozorem troski o wspólnotę.

U jego podstaw mogą znajdować się uraza wobec ojca lub przywódcy, poczucie niesprawiedliwego potraktowania, nieprzepracowany konflikt, rozczarowanie błędami autorytetu, pragnienie uznania oraz ambicja. Gdy uraza pozostaje pielęgnowana, człowiek może przestać szukać pojednania, a zamiast tego zacząć gromadzić wokół siebie innych ludzi i wzmacniać ich niezadowolenie.

Pojawiają się rozmowy prowadzone za plecami, pochlebstwa służące zdobywaniu lojalności, tworzenie własnego kręgu wpływu i stopniowe podważanie osoby stojącej na czele. Człowiek może przedstawiać siebie jako tego, który lepiej rozumie problemy, lepiej zatroszczyłby się o ludzi albo powinien zająć miejsce obecnego przywódcy.

Takie działanie prowadzi do powstawania frakcji, utraty zaufania i rozpadu relacji. Konflikt, który początkowo dotyczył jednej osoby, zaczyna obejmować coraz większą grupę. Ludzie zostają wciągnięci w rywalizację, a lojalność wobec wspólnoty lub przywództwa zostaje zastąpiona lojalnością wobec człowieka budującego własne stronnictwo.

Określenie „duch Absaloma” nie jest biblijną nazwą demona, lecz zostało zaczerpnięte z historii syna Dawida i sposobu, w jaki doprowadził do buntu.

Droga do wolności prowadzi przez uczciwe nazwanie urazy, ambicji, obmawiania, manipulowania lojalnością i pragnienia pozycji. Potrzebna jest pokuta z działań, które prowadziły do podziału, oraz przebaczenie tam, gdzie u początku znajdowała się rzeczywista krzywda lub konflikt.

Człowiek rezygnuje z budowania własnego obozu, odrzuca zdradę i ukrytą walkę o wpływ oraz wybiera prawdę, pokorę i pojednanie. Jeżeli zostaje rozpoznany duchowy wpływ związany z Absalomem, buntem, zdradą lub nieczystą ambicją, można się go wyrzec i nakazać mu odejście w imieniu Jezusa Chrystusa.

„W ten sposób Absalom kradł serca ludzi Izraela.”
2 Sm 15,6

Źródła

2 Sm 13–18, szczególnie 2 Sm 15,1–12 — uraza, zdobywanie poparcia i bunt Absaloma.

J. P. Timmons — „Mysterious Secrets of the Dark Kingdom”.

Dave Williams — „Dealing with the Absalom Spirit” / „The Absalom Spirit” — ambicja, zdrada, podział, zdobywanie lojalności i „kradzenie serc”.