Czarownictwo / okultyzm

Opis

Pwt 18,10–12 jednoznacznie zakazuje wróżbiarstwa, czarów, zaklinania, mediumizmu i zwracania się do zmarłych. Biblia nie przedstawia tych praktyk jako neutralnych sposobów zdobywania wiedzy ani niewinnej drogi do duchowości. Ich wspólnym elementem jest szukanie nadnaturalnej wiedzy, mocy, prowadzenia lub ochrony poza Bogiem.

Derek Prince oraz Frank i Ida Mae Hammondowie traktują rzeczywiste zaangażowanie okultystyczne jako ważny obszar duchowego otwarcia. Prince rozróżnia między innymi czarownictwo związane z używaniem duchowej mocy do kontroli, wróżbiarstwo polegające na poszukiwaniu nadnaturalnej wiedzy oraz praktyki wykorzystujące rytuały, zaklęcia i przedmioty służące wejściu w świat duchowy poza Duchem Świętym.

Obejmuje to między innymi wróżenie, tarot i inne techniki dywinacyjne, mediumizm, seanse, wywoływanie duchów, próby kontaktu ze zmarłymi, tablicę Ouija, magię rytualną, zaklęcia, spirytyzm, inicjacje okultystyczne, świadome praktyki satanistyczne oraz korzystanie z duchowych technik mających zapewnić moc, wiedzę, ochronę lub wpływ.

Za takim zaangażowaniem mogą stać różne motywy. Czasem zaczyna się ono od ciekawości i fascynacji tym, co ukryte. Innym razem człowiek szuka odpowiedzi dotyczących przyszłości, ochrony, uzdrowienia, pomocy w trudnej sytuacji albo sposobu zdobycia większej kontroli nad własnym życiem. Z czasem początkowa ciekawość może prowadzić do coraz głębszego korzystania z tego samego źródła duchowego.

Znaczenie ma to, w czym człowiek rzeczywiście uczestniczył. Może chodzić zarówno o osobiste wykonywanie praktyk, jak i świadome korzystanie z usług medium, wróżbity, osoby wykonującej rytuały lub innych form duchowej pomocy odwołujących się do źródeł przeciwnych Bogu. Istotne mogą być również związane z tym inicjacje, przysięgi, poświęcenia oraz przedmioty przeznaczone do rytuałów lub kultu.

W nauczaniu Hammondów i Prince’a takie zaangażowanie może prowadzić do duchowego zwiedzenia, lęku, związania z praktyką oraz otwarcia na dalsze wpływy demoniczne. Człowiek może odczuwać coraz silniejsze przyciąganie do kolejnych praktyk, a jednocześnie oddalać się od zaufania Bogu i szukać prowadzenia w innym źródle.

Prince wskazuje również na związek buntu z czarownictwem, odwołując się do 1 Sm 15,23. Bunt odrzuca Boży autorytet, a czarownictwo szuka duchowej mocy lub kontroli poza Jego porządkiem. W tym znaczeniu oba prowadzą człowieka w kierunku niezależności od Boga i korzystania z innego źródła duchowego.

Odwrócenie się od okultyzmu powinno być równie konkretne jak samo zaangażowanie. Obejmuje wyznanie przed Bogiem własnego udziału, pokutę i wyrzeczenie się praktyk, w których człowiek uczestniczył. Jeżeli były składane przysięgi, duchowe zobowiązania lub poświęcenia, można je odwołać w imieniu Jezusa Chrystusa. Przedmioty przeznaczone do magii, rytuałów lub kultu należy usunąć i zerwać świadomą zgodę na korzystanie z tego źródła duchowego.

Człowiek może następnie ogłosić swoją wyłączną przynależność do Jezusa Chrystusa. Tam, gdzie zostaje rozpoznane działanie demoniczne związane z wcześniejszym zaangażowaniem, można wyrzec się tego wpływu i nakazać mu odejście w imieniu Jezusa.

„Nie znajdzie się u ciebie (...) wróżbita, wieszczek, guślarz, czarownik.”
Pwt 18,10

Źródła

Pwt 18,9–14; Dz 16,16–18; Dz 19,18–20 — zakazane praktyki, duch wróżenia oraz porzucenie magii po nawróceniu.

Derek Prince — „The Nature of Witchcraft”; „Cult and Occult — Satan’s Snares Disclosed”; „Witchcraft Unveiled”.

Frank i Ida Mae Hammond — „Pigs in the Parlor” — grupy dotyczące okultyzmu, czarownictwa i wróżbiarstwa.