Duch buntu

Opis

1 Sm 15,23 zestawia bunt z grzechem czarów, pokazując jego duchową powagę. Derek Prince rozwija ten temat, wskazując na bezpośredni związek między buntem przeciw Bogu a czarownictwem. Na przykładzie Saula pokazuje, że bunt zaczyna się od odrzucenia Słowa Boga i Jego prawowitego autorytetu. Podkreśla również, że uporczywe trwanie w buncie może otwierać człowieka na działanie ducha czarownictwa.

Frank i Ida Mae Hammondowie wyróżniają grupę BUNT, do której zaliczają między innymi samowolę, upór, nieposłuszeństwo i niechęć do podporządkowania się. John Eckhardt również wymienia pychę, upór, nieposłuszeństwo, bunt i samowolę wśród duchów działających w obszarze ludzkiej woli.

Prince rozróżnia bunt od uporu: bunt mówi „nie zrobię tego”, natomiast upór — „zrobię to po swojemu”. W obu przypadkach własna wola zostaje postawiona ponad wolą Boga. Człowiek świadomie odrzuca Jego prowadzenie, Słowo lub korektę, ponieważ sam chce decydować, co będzie dla niego obowiązujące.

Z czasem może pojawić się coraz większa niezdolność do przyjmowania pouczenia, ciągła potrzeba robienia wszystkiego po swojemu i postawa: „nikt nie będzie mi mówił, co mam robić”. Samowola umacnia upór, a upór prowadzi do dalszego nieposłuszeństwa i zatwardziałości. Coraz trudniejsze staje się poddanie własnej woli prowadzeniu Boga.

U części osób taka postawa może rozwijać się również po doświadczeniu niesprawiedliwości, manipulacji albo nadużycia władzy. Zranienie i nieufność mogą później przerodzić się w trwałe odrzucanie każdego autorytetu — również wtedy, gdy człowiek spotyka właściwą korektę i Boże prowadzenie.

Bunt może łączyć się z pychą, samowolą, uporem, nieposłuszeństwem i nieprzebaczeniem. Jeżeli człowiek długo pielęgnuje niezależność i świadomie przeciwstawia się Bogu, taki sposób życia coraz mocniej utrwala potrzebę decydowania o wszystkim według własnej woli.

Prince szczególnie podkreśla duchowe niebezpieczeństwo tego stanu. W jego nauczaniu bunt i czarownictwo są ze sobą ściśle związane. Odrzucenie Bożego autorytetu nie pozostaje jedynie problemem charakteru, lecz może prowadzić do duchowego związania i otwarcia na wpływ ducha czarownictwa.

Droga do wolności zaczyna się od rozpoznania własnego buntu, nieposłuszeństwa, pychy, uporu i samowoli. Człowiek wyznaje przed Bogiem miejsca, w których postawił własną wolę ponad Jego wolą, i pokutuje z tego nieposłuszeństwa.

Jeżeli bunt łączy się z wcześniejszym zranieniem, niesprawiedliwością lub nadużyciem władzy, potrzebne jest również przebaczenie osobom, które stały się źródłem tej krzywdy. Następnie można wyrzec się buntu, samowoli, uporu i nieposłuszeństwa oraz świadomie poddać swoją wolę Jezusowi Chrystusowi.

Jeżeli zostaje rozeznany związany z tym wpływ demoniczny, można w imieniu Jezusa Chrystusa nakazać duchowi buntu i związanym z nim duchom odejść.

„Bunt bowiem jest jak grzech czarów, a upór jak nieprawość i bałwochwalstwo.”
1 Sm 15,23

Źródła

Derek Prince — „The Nature of Witchcraft”, „Witchcraft and the Church”, „How to Expel the Enemy” — nauczanie o buncie, czarownictwie, posłuszeństwie i uwolnieniu.

Frank i Ida Mae Hammond — „Pigs in the Parlor” — grupa BUNT: samowola, upór, nieposłuszeństwo i niechęć do podporządkowania się.

John Eckhardt — „Deliverance and Spiritual Warfare Manual”; „Prayers That Rout Demons” — bunt oraz duchy pychy, uporu, nieposłuszeństwa i samowoli działające w obszarze woli.